Promptkjo vidjo duhet te permbaj hamletin , ai po shikon jasht dritares duke folur me veten me nje ze te qete. Një princ i ri mesjetar, i veshur me të zeza, qëndron vetëm në një korridor të errët guri brenda një kështjelle. Drita e hënës hyn nga një dritare e ngushtë. Ai ecën ngadalë, ndalet herë pas here dhe flet me veten, i zhytur në mendime ekzistenciale për jetën, vdekjen dhe frikën nga e panjohura. Atmosferë melankolike, dramatike, stil teatral shekspirian, ndriçim kinematografik, ekspresion i thellë emocional. Monologu qe do thot: "M'e lart' është vallë të durosh Hobe, shigjeta fati të tërbuar, A të përballsh një det të turbull helmesh Me arm' e fund t'u japsh.Të vdeç – të flesh – Jo më! Dhe me një gjumë të mbarosh Çdo zemërdhembje, mijëra tronditje Që trupi prej natyrës trashëgon.A ndofta t'ëndërrosh! Ah, këtu ngec; Se ç'ëndrra shohim n'atë gjumë-vdekje Kjo frikë na qëndron.Po vetëm tmerr i asaj diç pas vdekjes, Vendit të pazbuluar, nga s'na kthehet Kurr' udhëtari, na trullos vullnetin, Dhe vuajmë të ligat që po kemi Sesa hidhemi n'ato që s'dimë.Kështu na bën ndërgjegjja gjith' frikaçë; Kështu dhe ngjyr' e gjall' e rezolutës Sëmuret, verdhet nga hij' e mendimit."
